توانایی استفاده از تعداد اندک اسپرم بدست آمده از بافت بیضه با تکنیک میکرواینجکشن برای دستیابی به لقاح و حاملگی، انقلابی در درمان ناباروری بیماران آزواسپرم فراهم آورده است. در بیماران دچار آزواسپرمی غیرانسدادی، اسپرماتوژنز مختل و دستیابی به اسپرم مشکل می باشد. در این پژوهش با ارزیابی اسپرماتوژنز در آزواسپرمیای غیر انسدادی به وسیله دو روش هیستوپاتولوژی و سیتولوژی، تلاش شده است تا روشی حساستر و مطمئن تر ارایه شود و بدین ترتیب شانس درمان بوسیله میکرواینجکشن در این بیماران بالا رود. این پژوهش بصورت آینده نگر بر روی 86 بیمار مبتلا به آزواسپرمی غیرانسدادی صورت گرفته است. ابتدا شرح حال و معاینه فیزیکی و سپس بررسی هورمونی از جمله اندازه گیری FSH انجام شد. 36 بیمار قبل از مطالعه، گزارش پاتولوژی بیضه داشتند. بیماران تا حصول اسپرم/ اسپرماتید تحت عمل بیوپسی باز متعدد و دو طرفه بیضه قرار گرفتند. نیمی از هر نمونه بیوپسی تحت بررسی سیتولوژی (TESE) به روش مکانیکالی و آنزیمی قرار گرفت و نیم دیگر آن برای بررسی به پاتولوژی (TBx) ارسال شد. میانگین سن مردان 37±7.2 سال (59-25) و همسرانشان (23-42) 32±6 سال و میانگین مدت نازایی 7±8.1 سال و میانگین حجم بیضه راست 16.4 ml و بیضه چپ 16.2 ml و میانگین FSH،18±4.2 mIU/ml  بود. در بررسی سیتولوژیک 65 بیمار دارای اسپرماتوزوآ و 18 داروی بیمار اسپرماتید بودند؛ ولی در پاتولوژی 51 بیمار اسپرم و 16 بیمار اسپرماتید داشتند. در این مطالعه رابطه بررسی هیستوپاتولوژی با دسترسی به اسپرم/اسپرماتید درTESE  دارای حساسیت80% و ارزش پیشگویی منفی 15% بود. 61 بیمار دارای اسپرم/اسپرماتید کافی برای انجام ICSI بودند که با انجام 57 مورد انتقال جنین، 7 مورد حاملگی بالینی دیده شد. بدین ترتیب بررسی روند اسپرماتوژنز در مردان با آزواسپرمیای غیرانسدادی به روش TESE، حساستر و مطمئن تر از هیستوپاتولوژی می باشد و حتی در مواردی که نتیجه پاتولوژی منفی است می تواند در تصمیم گیری درمان ناباروری دخیل باشد.

زمینه: ناباروری مردان بیش از 50 درصد موارد ناباروری را به خود اختصاص داده است. مطالعه ها نشان داده اند که مکانیسم های زیادی در ناباروری مردان دخالت دارند که تاکنون درصد کمی از آن ها شناخته شده است.هدف: مطالعه به منظور ارزیابی آسیب شناختی بافت بیضه مردان با آزواسپرمیای غیرانسدادی مراجعه کننده به بخش نازایی بیمارستان شریعتی تهران انجام شد. روش کار: این مطالعه تجربی بر روی بافت بیضه 50 بیمار با آزواسپرمیای غیرانسدادی مراجعه کننده به بیمارستان شریعتی تهران در سال 1391 انجام شد که کاندید انجام روش های کمک باروری بودند. ابتدا بلوک های پارافینی از بافت بیضه بیوپسی شده تهیه و سپس برش های این بلوک ها با رنگ آمیزی هماتوکسلین- ائوزین بررسی شدند. یافته ها: %16 نمونه های مورد مطالعه به صورت اسپرماتوژنز کم، %48 به صورت توقف در بلوغ، %18 به صورت سلول های سرتولی تنها و %18 به صورت دژنره شدن توبول ها بودند. بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، می توان در مطالعه های بعدی در جهت بررسی دلایل توقف تمایز سلول های جنسی در این بیماران و راه اندازی آزمایش های ژنتیکی تشخیصی مربوطه گام مهمی برداشت.

سونوگرافی وسیله ای با ارزش در ارزیابی انسداد دستگاه ادراری می باشد اما فقط به صورت استاتیک ساختمان دستگاه ادراری را بررسی می کند. هدف از این مطالعه بررسی دینامیک جریان ادرار از طریق ایجاد دیورز بود. در این بررسی 32 بیمار توسط اسکن دیورتیک کلیه بررسی شدند و قطر لگنچه قبل و پس از ایجاد دیورز توسط سونوگرافی اندازه گیری و بر اساس مطالعات قبلی افزایش قطر بیش از 7 میلیمتر به عنوان انسداد در نظر گرفته شد. سپس نتایج حاصل از بررسیهای فوق با هم مقایسه شدند. در سونوگرافی اولیه %50.79 از کلیه ها هیدرونفروتیک بودند و انسدادی در نظر گرفته شدند در حالی که پس از دیورز فقط %26.6 کلیه ها انسدادی تلقی شدند. بر اساس اسکن دیورتیک %23.4 از کلیه ها انسدادی بودند. در 2 بیمار مبتلا به چرخش غیرطبیعی کلیه، نتایج اسکن و سونوگرافی دیورتیک یکسان نبود. بنابراین سونوگرافی دیورتیک در مقایسه با اسکن دیورتیک می تواند هیدرونفروز انسدادی را با حساسیت %93.3 و ویژگی %94.85 از هیدرونفروز غیر انسدادی افتراق دهد. از این روش می توان در ارزیابی اولیه موارد مشکوک به انسداد و در پیگیری پس از درمان استفاده کرد.

هدف: هدف این مطالعه بررسی توان تمایزی سلول های بنیادی اسپرماتوگونیال به اسپرم می باشد.مواد و روش ها: سلول های بنیادی اسپرماتوگونیال پس از جداسازی آنزیمی از نمونه های بیوپسی بیضه افراد آزواسپرمیای غیر انسدادی در فلاسک T25 کشت داده شدند. در پاساژ سوم سلول ها در 4 گروه مختلف به مدت 1 الی 4 هفته تحت تاثیر محیط کشت حاوی عصاره ی بافت بیضه گوسفندی به عنوان القا کننده قرار داده شدند و پس از آن بیان ژن های بلوغ اسپرم: Acrosin و Protamine1 با استفاده از تکنیک وسترن بلاتینگ بررسی شد.نتایج: پس از القای سلول های بنیادی اسپرماتوگونیال توسط عصاره ی بافت بیضه گوسفندی در این سلول ها شکل تغییر یافته به صورت شبه اسپرم در آمدند و همچنین بیان ژن پروتامین 1و آکروزین تایید شد.نتیجه گیری: بررسی سلول های القا شده نشان داد که آکروزین و پروتامین 1 بیان شده اند، از آنجایی که آکروزین و پروتامین عمده ترین پروتئین های اسپرمیوژنز هستند می توان این گونه نتیجه گرفت که این سلول ها مرحله ی اسپرماتوژنز را کامل نموده و وارد مرحله ی اسپرمیوژنز شده اند.

سابقه و هدف: آزواسپرمی به عدم وجود اسپرم در مایع منی گفته می شود که شایعترین علت نازایی با علت مردانه می باشد و تقریبا در 20-10 درصد مردان با یافته های غیر طبیعی در مایع منی دیده می شود. تا این اواخر امکان باروری و درمان برای زوجین نابارور بدلیل آزواسپرمی به غیر از اهدا اسپرم وجود نداشت اما با معرفی تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم بداخل تخمک (ICSI) دریچه جدیدی برای درمان ناباروری بیماران مبتلا به آزواسپرمی گشوده است. در این مطالعه پیامد 50 مورد ICSI متوالی با اسپرم بدست آمده از روش جراحی در بیماران آزواسپرم بررسی شده است.مواد و روشها: در این مطالعه 50 مورد عمل ICSI با استفاده از اسپرمهای آسپیره شده از اپیدیدیم یا اسپرم بدست آمده از بیضه، در 45 زوج نازای مراجعه کننده به مرکز درمان ناباروری مهر بین سالهای 82-1380 ارزیابی گردید. از این تعداد، 30 مورد آزواسپرم انسدادی و 20 مورد را غیر انسدادی تشکیل می دادند. میزان لقاح و حاملگی در دو گروه تعیین و با یکدیگر مقایسه گردید. پس از تکمیل داده ها تجزیه و تحلیل نهایی با استفاده از آزمونهای تی تست و کای دو انجام گرفت و P<0.05 بعنوان سطح معنی دار تعیین گردید.یافته ها: در دو گروه آزواسپرمی انسدادی و غیر انسدادی بترتیب 172 و 116 تخمک در مرحله متافاز II تزریق گردید که از این تعداد 69.2% و 64.6% لقاح یافتند. در دو گروه آزواسپرمی انسدادی و غیر انسدادی میزان حاملگی های بالینی بترتیب 23.3% و 25% اعلام شد. میزان حاملگی های ادامه یافته در دو گروه مشابه (20%) گزارش گردید.نتیجه گیری: بیماران آزواسپرم بالقوه بارور هستند و با استفاده از تکنیکهای جدید بدست آوردن اسپرم و عمل میکرواینجکشن، لقاح و حاملگی موفق حاصل می شود.

مقدمه. تاکنون مطالعه جامعی برای بررسی شیوع بیماریهای انسدادی ریه در ایران منتشر نشده است، لذا بررسی شیوع این بیماریها در شهرکرد از نظر تعیین نحوه ابتلا در مناطق غیر صنعتی ایران می تواند مفید باشد.روشها. با روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی، تعداد 2000 نفر مورد بررسی قرار گرفتند. دانشجویان پزشکی با مراجعه به خانه ها (خوشه ها) و مصاحبه حضوری با تک تک افراد خانه ها پرسشنامه استاندارد تنفسی را در محل تکمیل کردند.نتایج. در بین افراد مطالعه شده تعداد 110 نفر (5.5 درصد) خس خس سینه، 65 نفر (3.2 درصد) تنگی نفس همراه با خس خس و 2.9 درصد تنگی نفس با راه رفتن معمولی داشتند. 148 نفر (7.4 درصد) سرفه مزمن، 120 نفر (6 درصد) سرفه صبحگاهی و 37 نفر (1.8 درصد) برونشیت مزمن داشتند.بحث. شیوع آسم در شهر کرد شبیه به کشورهای با شیوع کم می باشد. در مورد برونشیت مزمن فراوانی نسبی بیماری در کل جامعه کمتر از کشورهای غربی به نظر می رسد.

برای بهبودِ بازشناسیِ خودکارِ تمایزهای واجی، می توان از سرنخ های درکی که شنوندگان برای بازشناسی طبیعی، آن­ ها را در موقعیت های نامطلوب شنیداری مانند گفتار تلفنی یا نوفة محیط به­ کار می برند، استفاده نمود. در این پژوهش، برای یافتن سرنخ های درکیِ مؤثر در بازشناسیِ طبیعیِ تمایزِ خیشومی-انسدادی در جفت رقم های «دو-نه» [do]-[noh] در شرایطِ نامطلوبِ گفتارِ تلفنی، از آزمون های درکی استفاده شد. بررسی سیگنال آکوستیکیِ [no] نشان می دهد که سرنخ های گذر واکه ای و زمزمة خیشومی، تحتِ تأثیر عوامل مختلفِ اختلالِ سیگنال قرار گرفته، از جنبة آکوستیکی کاهش پیدا می کنند و سببِ ابهام در درک خیشومی [n] می شوند. در شرایط مطلوبِ شنیداری، دقت بازشناسی طبیعی [n] بر اساس تنها پارامتر زمزمة خیشومی، درحدود 40 درصد است. اما با افزودن 10 میلی ثانیه از ابتدای گذرهای واکه ای به آن، دقت بازشناسی به 96 درصد افزایش می­ یابد. در گفتار تلفنی، دقت بازشناسیِ طبیعی براساس زمزمة خیشومی 29 درصد و براساس هر دو پارامتر، فقط 48 درصد است. به نظر می رسد عدمِ قطعیت و ابهامِ واژگانی شنونده، به دلیل حذف یا کاهش اطلاعات آوایی در شرایط نامطلوب شنیداری از یک سو و گرایش درکی شنونده به سمت همخوان بی نشان [d] از سوی دیگر منجر به کاهش بازشناسی خیشومی [n] شده­ است. براساس یافته ­ های پژوهش، پارامتر آکوستیکی زمزمة خیشومی، نقش مؤثری در بازشناسیِ طبیعیِ خیشومی در شرایط مطلوب یا نامطلوبِ شنیداری ندارد و فقط با افزودن اطلاعاتِ گذر های سازه ای است که بازشناسی به طور معناداری افزایش می­ یابد. بنابراین، برای بازشناسی خودکار این واژه ­ ها، لازم است اطلاعات زمانی و طیفی واکه های مجاور و گذرهای آن­ ها به ­ کار گرفته شود.

مقدمه: یرقان انسدادی به مواردی از یرقان گفته می شود که در اثر مسدود شدن مجاری صفراوی خارج کبدی ایجاد می شود. در بین علل ایجاد کننده یرقان انسدادی عواملی چون سنگ های صفراوی، تومورها وعلل خوش خیم دیگر مثل تنگی ها بیشترین علل را تشکیل می دهند.هدف: این مطالعه عوامل ایجاد کننده یرقان انسدادی در منطقه گیلان را با توجه به شیوع فاویسم (کمبود آنزیم (G6PD، تالاسمی و انواع آنمی های همولیتیک و فاسیولیازیس بررسی نموده است.مواد و روش ها: در این تحقیق توصیفی با مراجعه به رایانه های بیمارستان های رازی و پورسینای رشت، پرونده های 314 بیمار که به علت یرقان در سال های 1374 لغایت 1378 به مدت 5 سال پذیرفته و تحت درمان قرارگرفتند مورد بررسی قرار گرفته واطلاعات مورد نیاز از پرونده ها استخراج گردید.نتایج: در بررسی به عمل آمده، از 314 بیمار پذیرفته شده 125 نفر مرد (40%) و 189 نفر زن (60%) بودند و متوسط سنی بیماران دهه 6 و 7 زندگی بوده است. شایع ترین علت یرقان انسدادی مربوط به سنگ های صفراوی (54.8 درصد)، سپس تومورهای بدخیم (28%) و تنگی های خوش خیم (2/17%) بود. 60% سنگ ها از نوع پیگمانته و 40% از نوع کلسترولی بوده است. علل مربوط به تومورها به ترتیب شیوع، سرطان سر پانکراس 4/61% سپس کندژیوکارسینوما 3/19% بود.نکته قابل توجه اینکه از میان 54 مورد علل خوش خیم ایجاد کننده یرقان انسدادی 18 مورد تنگی آمپول واتر و 17 مورد انگل فاسیولا پیدا شد و از بین 103 مورد سنگ پیگمانته 17 مورد آنمی همولیتیک به همراه آنها مشخص گردید.نتیجه گیری: در گزارش های به عمل آمده سنگ های کلسترولی صفراوی شایع ترین علت یرقان انسدادی بوده و از علل خوش خیم، انگل ها نیز موارد نادری را تشکیل می دادند آنمی همولیتیک ایجاد کننده سنگ های پیگمانته نیز علت کمی را برای سنگ صفراوی به خود اختصاص می دادند ولی در این بررسی سنگ صفراوی از نوع پیگمانته شایع تر بوده (103 مورد سنگ پیگمانته در مقابل 69 مورد سنگ کلسترولی) و انگل ها حدود 19 مورد از یرقان انسدادی را به خود اختصاص داده بودند. از بین 103 مورد سنگ های پیگمانته 17 مورد آنمی همولیتیک نیز همراه داشتند که این مساله نیز قابل توجه می باشد.